Hayat işte... Papatyalar...

Çocukken (Ne zaman "çocuk" idim ki ben?) papatya yapraklarını kopartarak "seviyor, sevmiyor" oyunu oynardık. Oyundu, evet. Aslında kimselere aşkımızı, sevdamızı ilan edecek ne cesaretimiz vardı ve ne de aşık olmaya, sevdalanmaya vaktimiz... Bir Ermeni kapı komşumuz aile vardı, bir de benimle yaşıt kızları Ayda. Adı gibi "ay gibi" güzel bir kızdı. Hiç göz göze bile gelmedik. Utanır, kızarırdım. Uzaktan, "platonik" bir duygu idi ona karşı yaşadığım. Papatya yapraklarını kopartarak "seviyor, sevmiyor" oyununu onu düşünerek oynardım kendimce, ama az sonra bana çok saçma gelirdi bu. Karşılıklı iki kelime bile konuşmamışken, gözlerimiz birbirine hiç değmemişken nasıl sevebilecekti ki beni? Mahallemizde ilk televizyon alan aile idi onlar. Evlerinin pencerelerinin önünde toplaşırdık bazen; televizyon almışlar, nasıl bir şey ki acaba? Sinema gibi. Sinemayı bir kutunun içine koymuşlar... Marsa Abla (Ayda'nın annesi) bizi pencere önünden kovana değin perdenin izin verdiği kadar televizyonda neler oynadığını izlemeye, anlamaya çalışırdık. Benim gözlerim Ayda'nın üzerindeydi daha çok. Nasıl güzel bir kızdı, ay gibi. Sonraki yıllarda Seko Mahallesi'ndeki evlerini terk ettiler, Fransa'ya yerleştiler. Tarihin ve memleketin 70'li yıllarıydı ve korku ile yaşamaktan bıkıp usanmışlardı demek... Hayat işte...

Ben de anamın evini terk ettim daha sonra, İstanbul'a gittim bir başıma. 15 yaşındaydım. Ortaokulu bitirmiş ama o sene liseye kaydımı yaptıramamıştım. Paramız yoktu, yoksul bir aile idik. İstanbul'da okuyacak ve devrim yapacaktık. Devrim bizim oralarda değil de İstanbul'da olacak gibiydi çünkü ve elbet devrim olunca, anamı, babamı ve bütün yoksulları da kurtaracaktık... İstanbul'a gittiğim sene hapishaneye de girdim. Çıktıktan sonra, nasıl olacaksa her an olacak duygusuyla bağlandığımız devrim biraz daha bekleyedursun, bir televizyon aldım anam ve kardeşlerim için. Liseye başlamadan çalışmıştım bir süre; artık olmayan Dolapdere'deki Gazetecilik ve Halkla İlişkiler Yüksek Okulu'nun kantininde ve yazın da Kumburgaz'daki bir tatil kampının kantininde. Nasıl harcayacağımı bilmediğim biriktirdiğim para ile aldım o televizyonu, sırtlanıp o zaman Topkapı'da olan şehirlerarası otobüs terminaline gittim. Bulabildiğim ilk otobüs için bilet aldım. Karton kutusu içindeki koca televizyonu otobüsün bagajına yerleştirirken muavini, "Televizyondur ha! Bir şey olmasın!" diye uyarmayı da ihmal etmedim. Nasıl heyecanlı idim, anlatamam. Annem, babam, kardeşlerim nasıl sevineceklerdi, ben nasıl gururlu idim... Bilen bilir; Elazığ otobüs terminali ile Seko Mahallesi arasında epey bir mesafe vardır ve o zaman servis minibüsleri filan da yoktu. Ben neredeyse boyum ve kilom kadar ağırlığı olan o koca "Grundig" marka televizyonu kah kucağımda kah sırtımda anamın evine kadar taşıdım. Hiç yorulmadım. Nasıl yorulurdum, nasıl sevineceklerdi ve ben nasıl gururlu... Ayda da vardı aklımda tabii; bilmiyordum, onlar terk edip gitmişlerdi yurtlarını. Ve ben artık "seviyor sevmiyor" oynamıyordum... Hayat işte...

Nereden aklıma düştü bu "seviyor, sevmiyor" oyunu derseniz eğer, "bahardan sebep tabii ki" diyeceğim ve elbet, kızımdan... Doğada ilk açan çiçeklerdendir papatyalar. Baharın geldiğini doğada ilk muştulayan çiçeklerdir. Havalar biraz ısınmaya yüz tutsun, güneş keyifle doğmaya görsün, nazlı boyunlarını çimenler arasından uzatırlar hemen. Kuzum ne zaman, nereden öğrendi bilmiyorum, nerede bir papatya görse koparıyor bir tane ve "seviyor, sevmiyor" oynuyor. Bazen beni "şakacıktan" üzmek için "Sevmiyor çıktı" diyor, ben "Olamaz!" diye feryat edince "şakacıktan" da olsa, dayanamıyor ve "Sen de hiç şakadan anlamıyorsun baba" diyor, "Seviyor çıktı tabii ki." Bazen de sırf oyunu uzatmak için, "Tamam, bir tane daha deneyeyim" diyor ve bu sefer "Seviyor" çıkmış oluyor, seviniyorum, seviniyoruz... Hayat işte...

Hayat hep "seviyor" çıksa papatya fallarında... Çocuklar kadar saf, temiz, masum ve sevgi dolu olsa... Ne çare; olmuyor... Hayat işte...

17 Nisan 2018