Ana içeriğe atla

Kayıtlar

kitap etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Mezopotamya’ya Yolculuk ve Kudüs’te Hayal

Yazar Ali Kemal Şahin ile geçtiğimiz yıl Belge Yayınları etiketiyle okurla buluşan Kudüs’te Hayal romanını konuştuk. Edebiyat eleştirmenlerinin “belgesel roman” olarak tanımladığı eser, Şahin’in sekiz cilt olarak tasarladığı Uzun ve Kutsal Yolculuk serisinin ilk kitabı. Şahin, yazma amacını, “Çocuklarımız, gençlerimiz için yazdım ve yazıyorum. Bu coğrafyanın okullarda öğretilmeyen tarihi, kültürel ve sosyolojik değerleriyle ilgili kaç kişiye ulaşabilirsem, bir fikir ve ilham kaynağı olabilirsem kendimi o kadar mutlu sayarım” sözleriyle anlatıyor. =============================================== Söyleşi: Cafer Solgun Yazar Ali Kemal Şahin ile geçtiğimiz yıl Belge Yayınları etiketiyle okurla buluşan Kudüs’te Hayal romanını konuştuk. Edebiyat eleştirmenlerinin “belgesel roman” olarak tanımladığı eser, Şahin’in sekiz cilt olarak tasarladığı Uzun ve Kutsal Yolculuk serisinin ilk kitabı. Şahin, yazma amacını, “Çocuklarımız, gençlerimiz için yazdım ve yazıyorum. Bu coğrafyanın okullarda öğreti...

"Sen Türkiye'yi mi destekliyorsun?"

 “Nerede eski bayramlar?” dercesine, eski dünya kupası maçları daha bir başka idi sanki. Yaşını başını alıyor olmanın da etkisi var bu nostaljik duygunun gelişmesinde galiba. Mümkün. Ama ben yine de “Nerede o eski maçlar, heyecanlar” diyeceğim; kim ne derse desin... Bu girizgahı, bildiniz, lafı eski bir dünya kupası hatırasına getirmek için yaptım.  Dünya Kupası maçları tam gaz devam ediyor ve “bizim çocuklar” şu ana değin pek varlık gösterememişken aklıma geldi ve paylaşayım istedim. 2002 yılı nisan ayında Kaman İlçe Kapalı Cezaevine sevkim çıktı. Hapishanedeki son 7 ayımı orada geçirdim. İbo gelmezden evvel ilk dört ay, yalnızdım. Henüz gardiyanlarla aramızda “Birbirimize nasıl davranacağız” sürecinin devam ettiği günlerde, 2002 Dünya Kupası maçları başladı. Hani Türkiye’nin üçüncü olduğu Dünya Kupası. Siyah beyaz televizyonum ve ben varız koğuşta. Gerisini aşağıdaki yazıdan okuyabilirsiniz.  90’larda Mahpus Olmak (İletişim Yay. 2018) adlı kitabımdan aldım. Başka hapish...

İncirlik Yazı'nın düşündürdükleri

İncirlik deyince Adanalı olmayan kaç kişinin aklına “Adana’nın Yüreğir ilçesine bağlı bir semt” gelir acaba, bilemiyorum. Bildiğim, İncirlik deyince, bir parça memleket meselelerine aşina biriyseniz, aklınıza ABD’nin İncirlik Üssü gelecektir hemen. Bu yüzden olmalı, İncirlik Yazı ismi, aklıma dolaylı da değil, direkt İncirlik Üssü’nü getirdi. “Olayların” mekân olarak İncirlik’te cereyan ettiği bir roman... Nasıl ilginizi çekmesin? ------------------------------- Bu, yazıya konu olarak ele alınan eserin kurgusu, karakterleri, üslubu ve anlatımı itibariyle didik didik edildiği türden klasik bir “kitap kritik” yazısı değil. Daha çok bir kitabın düşündürdükleri denebilir ve zaten başlığından da anlaşılmaktadır sanırım. Kitap kritiği başlı başına bir meziyet ve yoğunlaşma alanı. İşin o kısmını “erbabına” bırakıp okur sıfatıyla düşüncelerimi paylaşacağım kitap, bir roman: Taçlı Yazıcıoğlu’nun ikinci romanı, İncirlik Yazı. İncirlik deyince Adanalı olmayan kaç kişinin aklına “Adana’nın Yüreğir...

‘Ödedim borcumu yaşayarak’ ya da post mortem

 Rengarenk, rengahenk gölgelerinde saklı hayatlardır, bazen şaşırtan bir sürpriz olur düşer yoluna ve sen hayıflanırsın her şey siyah ve beyaz gibiyken ömründe, hangi gölgelerde gizlenmişti bu renkleri hayatın, kim gizlemişti ve neden...   -----------------  Rengarenk, rengahenk gölgelerinde saklı hayatlardır, bazen şaşırtan bir sürpriz olur düşer yoluna ve sen hayıflanırsın her şey siyah ve beyaz gibiyken ömründe, hangi gölgelerde gizlenmişti bu renkleri hayatın, kim gizlemişti ve neden...   Susmuşum rengarenk gölgede Kuş yollarına dikmişim gözlerimi  Mahpushane günlüklerimin sayfaları arasında kurumuş çiçek yaprakları var. Hâlâ var. Ne zaman hayata dair nedenli veya nedensiz bir muhasebe, bir sorgulama ihtiyacı duysam, kitaplığımın kapalı gözlerinde öylece duran günlüklerime gider elim. Neden, bilmem. Ama galiba bir “Görecek günler var” duygusunu canlandırma gereğinden sebeptir; görecek günler, yaşanacak zamanlar var... Sararmaya yüz tutmuş sayfalar ...

9 Aralık. Günlük. "Unufak" imzası

Söyleşinin başında Rober ile moderatör Sevengül Hanım da aynı şeyi söylediler: Kendi halinde, sessiz ve soğuk sokağın ortasında, kapısından içeri adım atınca başka bir dünyaya girmiş hissediyorsun kendini... Büyük kitapçılara rağmen mahalle kitapçıları yaşasın... Yolunuz düşerse, kitapçının adı, “Kendisi Bir Mekan”. Değişik bir ismi var, evet... --------  Epeydir görmemiştim Rober’i, en son, kaç  sene geçtiyse aradan, Kadıköy’de Akdeniz’de karşılaşmıştık, yanlış hatırlamıyorsam. Görüşmeyeli, Unufak adında bir romanı yayınlandı. Hakkında çok olumlu yazılar da çıktı. Yıllardır öyle ya da böyle yayıncılık alanında mesai harcıyor ama bu ilk kitabı. İmza ve söyleşi etkinlikleri oldu ama gidemedim daha önce. Bu kez Anadolu Yakasında olunca, unutmamak için not da aldım, gitmemek olmazdı elbette. İkindi vaktine değin evde günlük olağan işlerimi yaptım. Evde çalışmak iyi de bazen insan içine çıkmak da lazım; insan sosyal bir varlık ya hani... Ama hava kötü. Yağıyor da ara sıra. Daha da...

İlla da İzmir...

 Hep siyasi gündemin iç karartıcı sorunlarına dair yazacak, konuşacak değiliz ya... Dedim ve İzmir’deki imza buluşmasını paylaşayım sizinle istedim. Buyurun: Geçtiğimiz 16 Aralık cumartesi günü İzmir’de imza günüm vardı, Yakın Kitabevinde. Ne zamandır İzmir’e gitmek için “bahane” lazımdı; bundan âlâ bahane mi olur :) Fakat bir şanssızlıktır tuttu yakamdan ve bir türlü bırakmadı. Bakın nasıl... İzmir’de aile çevremden insanların yanı sıra birçok da arkadaşım var. Bir arkadaşım da yeni eve taşındı ve bizim “Kaptan” Mithat ayda birkaç kez gidiyor İzmir’e ve dönüşte Erhan’ın yeni evinin manzarasını öve öve bitiremiyor. Kaptan zevk sahibi adamdır, beğeni ölçüleri vardır, estetik duygusu gelişkindir; Siirtlidir ama bizim gibi (“bizim” derken kendimi kastediyorum, yanlış anlaşılmasın) köylü de değildir yani. O övüyorsa demek ki harbiden güzel manzarası var evin. Velhasıl bu da bizim arkadaş grubu için imza etkinliğinin yanında bir başka “bahane” idi. (Belki de asıl “bahane.”) Yakın Kitabe...

Yıllar sonra, Dersim'de...

 Yıllar sonra Dersim'de idim... İçeriden çıkanın, çıkınca ilk ne yaptığı merak edilir. Ben toprağa bastım . Okurun affına ve anlayışına sığınarak, haftaya Dersim’e gidecek olmanın bende uyandırdığı hissiyatı, yıllar sonra ilk kez Dersim’e gittiğim zaman günlüğüme kaydettiğim yazıyla paylaşmak istiyorum. 2003 yazında kaleme aldığım aşağıda okuyacağınız yazı, “Yıllar Sonra, Dersim’de” başlığını taşıyor. Özetlediğim yazının tamamı, Yara. Yıllar Sonra Dersim kitabımda bulunuyor.  Dersim’e gitmek için illa da bir neden veya gerekçe olması gerekmez elbette ki. En azından bence. Yaz veya kış, bulabildiğim her fırsatta soluk almak için giderim. Ama bu kez bir “gerekçesi” var; hakkımda açılan bir dava var çünkü ve duruşmaya katılacağım. Haftaya yazacağım yazının konusu olacak bu. (Meraklanacak bir şey yok bu arada; malum, “olağan” şeyler haline geldi adliye mesaileri...) Galiba bu ay yazılarımın konusu hep Dersim olacak; ilgisini çekmeyenlere, “daha ilginç mevzular varken Dersim de ner...