Ana içeriğe atla

Kayıtlar

covid 19 etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Korona halleri... "Gidici misin Cafer?"

Telefondaki arkadaşım, “Gidici misin Cafer?” diye sorana dek aklımda “gidici” olmaya dair hiçbir şey yoktu. Belki vardı ve ben farkında değildim; onun şaka olsun diye sorduğu bu soru canlandırdı içimdeki “gidici” olmak endişesini…  Ya tija mohamed Hometa xore wayiren bike Rave cirane more bide Teyr û tûrre bide Kose jude ki mare bide... (*)   Telefondaki arkadaşım, “Gidici misin Cafer?” diye sorana dek aklımda “gidici” olmaya dair hiçbir şey yoktu. Belki vardı ve ben farkında değildim; onun şaka olsun diye sorduğu bu soru canlandırdı içimdeki “gidici” olmak endişesini… Tamam, hayli zaman kaçmayı, korunmayı (“Kaçmak” mı “korunmak” mı? İkisi arasında pek bir fark yok sanırım, söz konusu koronavirüs olunca) başardım ama sonuçta ben de yakalandım virüse. Zaten herhalde bir ben kalmıştım koca İstanbul’da. (Tesadüfen öğrendim, bir de Ruşen varmış.) Son zamanlarda yine kime sorsan, hastaydı. Hatta bir arkadaş, “Üçtür kovide yakalandım, bütün yeni varyantlar ilk tecrübelerini bende ya...

Metris, Huma Kuşu, Kani…

 7.5 yılın ardından 4 Ağustos 1987 günü tahliye oldum Metris’ten. Kaldığım birkaç semt dışında doğru dürüst tanımıyordum İstanbul’u. Tanıyacak, yaşayacak fırsatım, şansım, zamanım olmamıştı ki hiç.  “Nerede kalmıştık?” dercesine bir ruh hali içindeydim ya, hiçbir şey eskisi gibi değildi ve olmayacaktı da. Kısa sürede anladım bunu. Nasıl anlamayasın ki, memleketin üzerinden 12 Eylül geçmişti. Hükmü hala da sürüyordu 12 Eylül’ün. Bu, mesela senin gibi mahpusa düşmemiş, işkence eziyet görmemiş, her nasılsa “dışarıda” kalmış, okulu bitirmiş, iş güç sahibi olmuş bir “eski” arkadaşını gördüğünde dank ediyordu kafana. Ya da hapiste fazla kalmamış, çıktıktan sonra işine gücüne dönmüş bir “eski” arkadaşınla karşılaştığında. Korkuyorlardı… Ne olur ne olmaz havası içindeydiler… Böyleleri için bir “devir” bitmişti ve beraberinde o devrin arkadaşlıkları da…  İnsanların üzerine çöreklenmiş 12 Eylül korkusu biraz dağılmaya yüz tutunca, bu tür “eski” arkadaşlarına selam verirken bile “bi...

Asıl sınav...

 2020 yılı dünya çapında “unutulmaz” izler bırakarak tarih oldu. Malum; covid-19 salgını yaşam alışkanlıklarımızı alt üst etti. Ekonomik ve toplumsal yaşamı sarstı. Hayattan kendi koşulları içerisinde farklı beklentileri olan insanları sözcüğün en genel ve geniş manasında bir “hayatta kalma” noktasına sürükledi. Bu küresel krizin yol açtığı sorun ve sarsıntıların etkisi, belli ki, uzun süre daha gündemimizde olmaya devam edecek.  Neredeyse bir yıldır maske, mesafe, hijyen kurallarıyla yaşamaya davet edilen, mümkünse evlerinden hiç çıkmamaları istenen insanların “umudu” aşının bulunması idi ve nihayet, daha önce yaşanmış benzer salgınlarda görülmemiş türden bir hızla dünyanın farklı ülkelerinde yürütülen çalışmalar sonuç verdi, aşı bulundu. Henüz soru işaretleri tümüyle cevabını bulamamış olsa da ülkemizde de Çin aşısının uygulanması için gün sayılıyor. Bilim insanları soru işaretlerine karşın yine de aşı olmak gereğine vurgu yapıyorlar.  Covid’e karşı aşı geliştirildi ama...