Ana içeriğe atla

Kayıtlar

Erken ölüm etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

"Murat öldü Cafer"

“Murat çok hasta” diye haber vermişti Fatma. İki gün geçmeden, olsun, yine de gideyim hastaneye, belki bir mucize olur diye düşünürken, “Murat öldü Cafer” haberi geldi bu kez... Önce “Murat çok hasta, hastanede” haberini aldım. Nesi var ki? Kanser... “Ne kanseri?” bile diyemedim. Alacağım cevaptan korktum. En kötüsü olmasından.  En kötüsüymüş... Hangi hastanede? Geleyim, göreyim, moral olur, iyi gelir belki, ne bileyim. “Gelsen de göremezsin ki. Yoğun bakımda. Entübe edildi. Belki bir mucize olur diye bekliyoruz işte.” Bir mucize olur belki. Bir mucize olsa. Bir mucize olsun... Daha çok genç yahu! Ölecek değil ya!  Öldü... “Murat çok hasta” diye haber vermişti Fatma. İki gün geçmeden, olsun, yine de gideyim hastaneye, belki bir mucize olur diye düşünürken, “Murat öldü Cafer” haberi geldi bu kez... İnsan evladı tuhaf bir varlık. Telefon ekranındaki “Murat öldü Cafer” mesajına bir süre bakakaldım öylece. Nasıl olduysa, bir üzüntü emojisi ile yanıt vermeyi akıl edebildim. Bir şey...

Turan Aktaş

Eşi, "Umutluyuz işte" demişti en son. Tabii ki umutluyuz diye düşünmüştüm, gencecik delikanlı yahu, yenecek bu illeti elbet... Olmadı. Bu konuşmanın üzerinden birkaç gün geçti geçmedi, bir ortak arkadaşımız verdi kötü haberi; "Turan'ı kaybettik." Dondum kaldım. Donup kalıyor insan. Kanser olduğunu öğrendiğimde de donup kalmıştım. Ama sonra "Yeneceksin elbet" demiştim. Gencecik delikanlısın yahu... Ölecek değildi ya... Öldü... İnsan bu tür kötü haberler aldığında donup kalıyor, şok oluyor, üzülüyor ve hemen sonrasında "Bu işte bir yanlış var" duygusuyla duyduğu haberi tuhaf ve insani bir refleksle yalanlama arayışına giriyor. "Ne ölmesi? Daha çok genç..." Ben de öyle yaptım. Kendime gelir gibi olduğumda hemen ulaşabildiğim bir yakınını aradım. Sesi yorgun ve üzgündü. Haber, doğruydu; "Turan'ı kaybettik..." Gençti daha, 30 yaşında. Daha genç sanıyordum ben. Yeni evlenmişti. Fransa'ya yerleşmişlerdi ya ...