Ana içeriğe atla

Kayıtlar

90'larda Mahpus Olmak etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

"Sen Türkiye'yi mi destekliyorsun?"

 “Nerede eski bayramlar?” dercesine, eski dünya kupası maçları daha bir başka idi sanki. Yaşını başını alıyor olmanın da etkisi var bu nostaljik duygunun gelişmesinde galiba. Mümkün. Ama ben yine de “Nerede o eski maçlar, heyecanlar” diyeceğim; kim ne derse desin... Bu girizgahı, bildiniz, lafı eski bir dünya kupası hatırasına getirmek için yaptım.  Dünya Kupası maçları tam gaz devam ediyor ve “bizim çocuklar” şu ana değin pek varlık gösterememişken aklıma geldi ve paylaşayım istedim. 2002 yılı nisan ayında Kaman İlçe Kapalı Cezaevine sevkim çıktı. Hapishanedeki son 7 ayımı orada geçirdim. İbo gelmezden evvel ilk dört ay, yalnızdım. Henüz gardiyanlarla aramızda “Birbirimize nasıl davranacağız” sürecinin devam ettiği günlerde, 2002 Dünya Kupası maçları başladı. Hani Türkiye’nin üçüncü olduğu Dünya Kupası. Siyah beyaz televizyonum ve ben varız koğuşta. Gerisini aşağıdaki yazıdan okuyabilirsiniz.  90’larda Mahpus Olmak (İletişim Yay. 2018) adlı kitabımdan aldım. Başka hapish...

"Önce merhaba Savcı Bey"

 “Önce merhaba Savcı Bey” dedim elimi uzatarak. Birkaç dakika elime baktı. Mahpushane deneyimimi yazmamı isteyen okurlar oluyor. Demek hâlâ okumayan bir yana duymayan, bilmeyen var: Ülkenin 80 ve 90’lı yıllarında mahpus yattım ve bu dönemlere ilişkin tanıklığımı iki kitapla belgeleştirdim. İlki, Demeyin Anama, İçerideyim (İletişim Yay. 2017) ve ikincisi 90’larda Mahpus Olmak (İletişim Yay. 2018). Tahmin edileceği üzere, zor kitaplardı. Zor yazdım. Bazı bölümlerinde tıkandım, aylarca ara vermek durumunda kaldım. İster istemez yaşananlar canlanıyor insanın gözünde, yüreğinde. Açlık grevleri, ölüm oruçları, işkenceler, direnişler, ölenler, kalanlar… Kitapların ilki, biraz öncesini de kapsayacak şekilde 80’li yılları ve bu yıllarda tahliye olana değin (1987) kaldığım hapishanelerde (Davutpaşa, Metris, Sağmalcılar Özel Tip ve tekrar Metris) yaşadıklarımı, tanıklıklarımı anlatıyor. Diğeri ise adı üzerinde, 90’lı yıllarda kaldığım 7 hapishanedeki (Van, Muş, Diyarbakır, Adıyaman, Antep, Bu...

Bunlar da iktidarsız 'ucube' komiserler...

"Komiser" mevzuuna yeni ve biraz da kişisel bir boyut getiriyorum. Ona buna "ayar" vermekle görevli bazı "ucube" tipler var çünkü. Hangi devirde yaşadıklarını hatırlatmak bana düştü; bir de her kuşun etinin yenmeyeceğini... Buyurun... -Kitap yazmışsın bir de reklamını yapıyorsun? Kapitalist düzenin çarkları içinde değerlerimizi pazarlıyorsun! -Bir dakika bir dakika... Hangi kitabımdan bahsediyorsun? Çok kitabım var da ayıptır söylemesi... -Çok vardır tabii. Sende aydın kişiliği var zaten. -Bir de Dersim kişiliği var, onu unuttun? -Evet. Bir de Dersim kişiliği var. Son kitaplarını diyorum ben. Ondan önceki kitaplarını bilmiyorum. Herhalde aynıdır. -Yok, aynı değil. Bunlar kişisel tarihimin tanıklık kitapları... -Onu diyorum işte. Değerlerimizi pazarlıyorsun utanmadan! Kapitalist olmuşsun. -Senin adın ne? Bak benim adım, sanım ortada. Senin bu ateş gibi adın ise sahte. Ben de seni bileyim; kimsin, nesin? -Ne yapacaksın adımı? "Nası...

90'larda mahpus olmak: 'İçeride' büyüyenler...

Edebi yazının, kurmaca türünü bir yana bırakıp, anı ve anlatı meselesine odaklandığımızda ise uçsuz bucaksız bir derya karşılıyor bizi. Cumhuriyet kurulduğundan beri, siyasal rejimin gadrine uğrayan, sokak ortasında veya kuytu karanlıklarda dövülen, kurşunlara hedef olan, devletin resmi dairelerinde işkencelere uğrayan insanlar, yaşadıklarını birer birer kâğıda döktü. Bu türün yakın zamanda yayımlanan son örneğini ise, yukarıda da aktarıldığı üzere, Cafer Solgun veriyor. Solgun’un, İletişim Yayınları’ndan çıkan “90’larda Mahpus Olmak” kitabı, ismiyle müsemma bir çalışma...     Soner Sert    soner_sert17@hotmail.com DUVAR – “17,5 yıl mahpus yattıktan sonra, insanlar şöyle zannediyor: Bu kadar mahpus yatmış, acı çekmiş, işkence görmüş biri topluma karşı kin, devlete karşı nefret doludur. Kendisi gibi acı çekmeyen diğer insanlara karşı yine böyle olumsuz, negatif duygularla dolu olmalıdır; böyle düşünüyor insanlar. Hayır, tam tersine; acı çekmiş, işkence gö...