'Bir hayalim var'

 Bu, Amerika'da ırkçılığa ve ayrımcılığa karşı hak ve özgürlük mücadelesinin sembol ismi Martin Luther King'in, bundan 56 yıl önce 28 Ağustos 1963 günü Lincoln Anıtı'nın bulunduğu meydanda yüz binlerce kişiye hitap ettiği ünlü konuşmasının başlığıydı. King "Bir hayalim var" diyerek başladığı konuşmasını şu sözlerle bitirmişti: 

"Özgürlüğün yankılanmasını sağladığımızda, her kasabadan ve köyden, her eyaletten ve kentten özgürlüğün yankısını duyduğumuzda, o gün yakın demektir ve o gün Allah'ın bütün kulları, siyahlar ve beyazlar, Yahudiler, Hıristiyanlar, Müslümanlar ve Budistler el ele tutuşup siyahların eski bir ilâhîsini söyleyecekler: Sonunda özgürüz! Sonunda özgürüz! Şükürler olsun Ya Rabbim! Sonunda hepimiz özgürüz!"

Gündelik yaşamın "sorunla", "krizle" anılır olan hay huyu içerisinde, farkında mısınız, hayallerimiz, umutlarımız da giderek daha fazla muğlaklaşıyor, belirsizleşiyor ve birbirimize "Nasılsın?" diye sorduğumuzda "İyiyim" diyebilmek bile gelmiyor içinden çoğumuzun; "İdare eder" deyip geçiştiriyoruz...

Kuşkusuz sorunsuz bir hayat ancak sözcüğün gerçek manasında bir "hayal" olabilir, ama sorun var "sorun" var; bizimkisi "olağan" denebilecek "sorun" kategorisinde değil maalesef. Söz gelimi en önemli gündelik sorunu "Bu akşam hangi sinemaya gitsek, nerede yemek yesek, yaz bitmeden hangi güneşi bol ülkede yapsak tatilimizi" (vb) olan bir kuzey Avrupalı ile aynı sorunlar değil bizim zihnimizi meşgul eden...

Geldik gidiyoruz dünyadan adeta "kader" imiş gibi çocuklarımıza miras bıraktığımız sorunlarımıza bakın... Hala bir Kürt sorunumuz var mesela. Bu sorunun kaynaklık ettiği başka sorunlarımız da. Operasyon, çatışma, ölüm kalım haberleri ve beraberinde "Kökünü kazıyacağız" minvalinde açıklamalar. Herkesin kendince savunduğu bir "barış" ve "çözüm" anlayışı var; kimisi "çözüm" derken "kökünü kazımayı" kast ediyor, kimisi hendek ve barikatların arkasına geçip "özerklik" ilan etmeyi. Sorunumuzun "ne" olduğu konusunda bile iyi kötü asgari bir mutabakat sağlamaktan uzağız... Diyarbakır, Mardin ve Van büyükşehir belediyelerine kayyım atanması sorunun demokratik meşruiyet sınırları içinde çözümü konusunda elle tutulur gözle görülür somutlukta bir karamsarlık doğurdu. İnsanlar biraz şaşkın, biraz çaresiz, çokça da yorgun...

Alevilerin "eşit yurttaşlık" talepleri orta yerde duruyor mesela ve Diyanet, Zorunlu Din Dersleri, Cemevleri gibi konularda kesin bağlayıcılığı olan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararlarına rağmen hem de. Alevi yurttaşların bile taleplerine sahip çıkma hali mecali kalmadı... 

Kadına yönelik şiddet ve cinayet haberleri neredeyse "rutin" bir hal aldı ve hatta bunun bir "milli güvenlik sorunu" olarak ele alınması gerektiği bile konuşuluyor... 

Yargıya güven, hukuk, adalet kavramları birçok insan için adeta anlamını yitirdi. Siyaset kurumunun öncülük ettiği kutuplaşma, bir toplumu "toplum" yapan en temel değer yargılarını bile erozyona uğrattı, vicdani ve etik değerlerimiz hadi can çekişiyor demeyeyim ama ağır yaralı...

Martin Luther King'in "hayali" Amerika'daki koyu ırkçılığı, ayrımcılığı kökten çözmüş olmasa bile geri püskürten bir toplumsal duyarlılığı açığa çıkardı, cesaretlendirdi, ırkçılığın Amerika'nın "kaderi" olmadığını kanıtladı.

Ve bizim de yukarıda sadece hemen akla gelenleri hatırlattığım sorunlarımızı bir "kader" gibi kuşaktan kuşağa taşıma yükümlülüğümüz yok. Bu basit gibi görünen gerçeği hep hatırımızda tutmamız gerek öncelikle. 

Daha özgür, daha demokratik, herkesin kendi kimliği, inancı, değerleri ile barış içerisinde birlikte yaşadığı bir ülke olmayı hayal etmekten, umut etmekten vazgeçmeyelim... Hayallerimizi, umutlarımızı üstümüze çöreklenen sorunların insanın içini karartan psikolojisine kurban etmeyelim. Bir dönem siyasilerin dilinde bir slogan olarak bizleri heyecanlandıran "Biz birlikte Türkiye'yiz" duygusunu gerçekleştirmeye ihtiyacımız var çünkü...

Ne güzel demiş Yunus Emre: "Gelin tanış olalım, işi kolay kılalım."

Cafer Solgun. 28 Ağustos 2019/TKNMZHBR