Turan Aktaş

Eşi, "Umutluyuz işte" demişti en son. Tabii ki umutluyuz diye düşünmüştüm, gencecik delikanlı yahu, yenecek bu illeti elbet...

Olmadı. Bu konuşmanın üzerinden birkaç gün geçti geçmedi, bir ortak arkadaşımız verdi kötü haberi; "Turan'ı kaybettik."

Dondum kaldım. Donup kalıyor insan. Kanser olduğunu öğrendiğimde de donup kalmıştım. Ama sonra "Yeneceksin elbet" demiştim. Gencecik delikanlısın yahu... Ölecek değildi ya... Öldü...
İnsan bu tür kötü haberler aldığında donup kalıyor, şok oluyor, üzülüyor ve hemen sonrasında "Bu işte bir yanlış var" duygusuyla duyduğu haberi tuhaf ve insani bir refleksle yalanlama arayışına giriyor. "Ne ölmesi? Daha çok genç..." Ben de öyle yaptım. Kendime gelir gibi olduğumda hemen ulaşabildiğim bir yakınını aradım. Sesi yorgun ve üzgündü. Haber, doğruydu; "Turan'ı kaybettik..."
Gençti daha, 30 yaşında. Daha genç sanıyordum ben. Yeni evlenmişti. Fransa'ya yerleşmişlerdi ya da yerleşmek niyetinde idiler. Çoluk çocuk sahibi olacaktı daha... Gazeteciydi, seviyordu mesleğini. Hedefleri, iddiaları vardı. Ama kanser olmuş? Yener elbet diye düşünürken...

***

2010 yılında çalıştığım TV kanalında tanımıştım onu. Daha doğrusu işe ben almıştım. Ekonomik olarak sıkıntılı bir kanaldı (Su TV), açık yüreklilikle anlatmıştım durumu. Ama orada işe başlamak için çok kararlıydı. Gıyabımda tanırmış beni, sever sayarmış ve benimle çalışmak istermiş. Onu işe almamak gibi bir şansım yoktu yani.

Disiplinli ve çalışkandı. Kanalda Kürtçe haber bültenimiz de vardı. O bülteni hazırlayan ve sunan kişi, biraz "artist" biriydi; yollarımızı ayırdık. Bülten ne olacaktı peki? İlk defa özel bir televizyon kanalında Kürtçe haber veriyorduk; bundan vazgeçmemeliydik...

Turan'ı çağırdım odama. "Kürtçe bülteni sen hazırlayıp sunacaksın" dedim. Panikledi. "Yapamam" dedi. Kürtçesinin yetersiz olduğunu, çok heyecanlı biri olduğunu (öyleydi gerçekten) söyledi, kırk dereden su getirdi. Ama ben daha inatçı ve kararlı idim galiba. "Sorumluluk benim, en kötü ihtimal patron beni işten atar; var mı ötesi?" dedim. Bilebildiğimce nelere dikkat etmesi gerektiğini anlattım ve akşam kamera önüne geçti. Rejideki arkadaşları da uyarmıştım yardımcı olmaları için. Sonuçta kabul edilebilir hatalar yaptı ama bülteni de sundu... Her gün daha az hata yaptı ve kısa sürede iyi bir Kürtçe haber editörü ve sunucusu oldu...Zaten saygılı, temiz, düzgün biriydi ve bu spikerlik deneyiminden dolayı bana karşı saygısı, beni mahcup edecek denli arttı...

 

Su TV serüveni bittikten sonra (Bir gün anlatırım TV hikayelerimi), TRT 6'te iş buldu. "Ne dersiniz çalışayım mı?" diye arayıp bana sordu. Biraz eleştirel ve temkinli yaklaştığımı biliyordu. İşe, çalışmaya ihtiyacı vardı; "Tabii ki çalış" dedim, "İşine bak, kanalın yayın politikasını sen belirleyecek değilsin ya, bir çalışan olacaksın neticede. Belki başka imkanlar da çıkar" filan dedim. Sonuçta Ankara'ya gitti. TRT 6'in ilk Kürtçe haber spikerlerinden biri oldu. Gayet de iyi yaptı işini... Bakıyordum ara sıra...

***

2 yıldır tedavi görüyordu ve İstanbul'a dönmüştü. Haberlerini alıyordum ama ziyaretine bugün yarın derken gidemedim bir türlü. Genç bir insanı hasta yatağında ziyaret etmek, insanın içinden gelmiyor işte. Geri geri gidiyor ayakların. "İyileşsin de ıslatırız" diye düşünüyorsun; farkında olmadan kendini kandırıyorsun yani... Bir de olmayası yaşam gaileleri işte...

Hasta yakınlarınızı, arkadaşlarınızı ziyaret etmeyi ihmal etmeyin. Kendimden biliyorum; sonra çok üzülüyorsunuz...

Maksat kayda girsin diye iki satır da olsa yazayım dedim. İki satırda anlatmak kolay ve mümkün olmasa da...

Ailesinin, yakınlarının, sevenlerinin başı sağolsun...

Hoşçakal kardeşim...

7 Şubat 2019