Şiirini yitirmek...

Geçen hafta bir yarışma programına katılan akademisyen bir yurttaş, kendisine dinletilen şiirin kimin olduğunu bilemeyince haber konusu oldu. Stüdyo ortamında yarışma heyecanı kuşkusuz evinde soruları yanıtlamak kadar kolay değil; insanın heyecanlanması da, karıştırması da normal. Ama söz konusu akademisyen bir edebiyat profesörü olunca, soruya verdiği yanlış yanıtın haber konusu olması da aynı ölçüde normal. Adam hayli utanmış olmalıdır. Öğrencilerine de "mavra" konusu olmuştur muhtemelen.


Soruya konu olan şiir, Nazım Hikmet'in "Sen de artık herkes gibisin" başlıklı şiiriydi ve şiir Cem Karaca'nın muhteşem yorumu eşliğinde sorulmuştu. Nazım'ın "alışılmış" şiirlerinden değildir gerçekten de. Şuraya koyayım, kimbilir kimlerin duygularına tercüman olmuştur ve olacaktır daha da...

Gözlerim gözünde aşkı seçmiyor

Onlardan kalbime sevda geçmiyor

Ben yordum ruhumu biraz da sen yor

Çünkü bence şimdi herkes gibisin

 

Yolunu beklerken daha dün gece

Kaçıyorum bugün senden gizlice

Kalbime baktım da işte iyice

Anladım ki sen de herkes gibisin

 

Büsbütün unuttum seni eminim

Maziye karıştı şimdi yeminim

Kalbimde senin için yok bile kinim

Bence sen de şimdi herkes gibisin

-Nazım Hikmet

Yarışmacı akademisyen "Attila İlhan" cevabı verirken belki de onun şu şiiri düşmüştür aklına:

sen yoksun

 deniz yok

 yıldızlar arkadaşım

 ya bu gece harika bir şeyler olsun

 yahut bir bomba gibi

 infilak edecek başım

 

 ağzımda eski mısralar uzanıp kalmışım

 istanbul minareler odamda gibi

 gökyüzü temiz ve parlak

 işte kolkola girmiş en mesut günlerimiz

 muhalif bir rüzgar karşı sahilden

 

 fosforlu ışıklarıyla gökyüzü bir deniz

 havada kanat sesleri

 ve çılgın kokular

 

 deniz yok

 yıldızlar uzaklaşıyor

 ben yine yalnız kalıyorum

 istanbul minareler kaybolmuş

sen yoksun

 

Bu enteresan durum vesile oldu, Nazım Hikmet'ten ve Attila İlhan'dan şiirler paylaştım sosyal medyada. Beğenenler de eleştirenler de oldu. En ilginç eleştiri, "Bunlar şovendir, şudur budur, ne diye bunları paylaşıyorsun sayfanda" idi. Ben de uzatmamak için "İdeolojik tercihleri bir yana, iyi şiir iyi şiirdir, iyi şair iyi şairdir" gibi bir yanıt verdim ya, tatmin edemedim sanırım eleştiri sahibi eski mahpus arkadaşımı. Ama tartışacak halim, mecalim yoktu...

Şiirini yitirmek

Oysa ben yazılarımda şiirlerden söz açardım bazen, alıntılar yapar ve bana hissettirdiklerini paylaşmaya çalışırdım... Sağcı mı solcu mu olduğuna bakmaksızın... Nazım Hikmet'i de severim, Necip Fazıl'ı ve İsmet Özel şiirlerini de... Gündem'de köşem varken yazmıştım bir kez, küçük çaplı bir krize neden olmuştu; "İsmet Özel faşist, ırkçı biri değil miydi Cafer heval? Nasıl yani?" Bir gün paylaşırım eski yazılarımdan bazılarını. Belki merak eden olur...

"Bir zamanlar" diyorum, çünkü herkes gibi ben de şiirimi yitirdim galiba...

Şiirimizi yitirdik. Şairler de yok. Şiirin yerini hesap kitap, çıkar menfaat işleri aldı.

Belki de bitti "bizim" devrimiz. Fazladan ve zorlayarak yaşıyoruz...

Uzatmayayım... Bu yazıyı okuyanlara madem adı geçti rahmetlinin, Cem Karaca'nın şu şarkısı eşlik etsin isterim: İşte geldik gidiyoruz... https://www.youtube.com/watch?v=-fqF0FVk26M

Bakmayın bana siz, şiirsiz kalmayın...

15 Ekim 2018