Ana içeriğe atla

Hem öyle, hem böyle, hem şöyle…

Burası Türkiye ve hiçbir şey ne göründüğü ne de söylendiği gibidir; aslında neyin ne olduğu da duruma göre değişir.

================================

Burası Türkiye ve hiçbir şey ne göründüğü ne de söylendiği gibidir; aslında neyin ne olduğu da duruma göre değişir.

Misal, adam ya da madam, bakıyorsun bir yerde hızlı solcu, “solcu” ne kelime, “Ben solcu değilim kardeşim, solcu nedir? Komünistim ben!” diyor. Bakıyorsun aynı kişi bir başka vesileyle, tavizsiz, kararlı, en dogmatik, en ortodoks türünden Kemalist ve kendisinden ve kendi gibi olandan gayri herkese bildiğin “düşman” muamelesi yapıyor, “Ah yüce Atam! Hele bak senin yurdun ne hale geldi?” diye ağlaşıyor…

Misal, her 6 Mayıs’ta Deniz, Yusuf, Hüseyin için slogan atıyor; 30 Mart günlerinde “Mahir’ler, On’lar yaşıyor!” diyor, marşlar paylaşıyor; 18 Mayıs’larda “Ser verip sır vermeyen yiğit!” diyerek İbrahim Kaypakkaya’yı anıyor…

Bilmeyen, bu paylaşımlara bakıp, “Ne sıkı, kararlı, büyük devrimci” filan zanneder.

Oysa bu acayip kişinin başka yazdıklarına, paylaştıklarına bakıyorsunuz, gayet milliyetçi, pardon ulusalcı, gayet ırkçı, bildiğin faşist, “devletin ve milletin bölünmez bütünlüğünün” yılmaz savaşçısı…

Desen ki, “Yahu İbrahim Kaypakkaya Kemalizm faşizmdir diyen bir devrimciydi,” sana vereceği en “anlamlı” cevap, eğer durduk yere küfürler edip kaçmazsa, “Ama yani, kem küm, küm kem, işim çıktı benim, sonra şeeederiz,” olur.

“Kürt” deyince, tüyleri diken diken oluyor, derhal alarma geçiyor ve duruma göre “halkı”, duruma göre “milleti” uyanık olmaya davet ediyor. Bilgiç, derin ve çok görmüş edalarda “Emperyalizm vatanımızı bölmek için yeni oyunlar peşinde!” türü kıytırık, uyduruk “analizler” yumurtluyor ve halkın cehaletinden, bu “gerçekleri” görmeyişinden yakınıyor…

“Alevi” deyince, düne kadar umurunda olmayan, “gericilik, feodalizm” türü ezberlerine konu olan yurttaşların Kemalist olanını, “Türkiye laiktir laik kalacak!” sloganı çığıranını “seviyor”; ama Alevilerin soru soranına “gıcık” kapıyor…

Bu belirsiz ve tuhaf ideolojik ucubelere, “Alevilerin bekçilik yapmasını istediğiniz ardından gözyaşı döktüğünüz o sistem Alevileri tanımıyordu bile,” dediğiniz zaman, “Sen Cafer Solgun’un yazılarını, kitaplarını mı okuyorsun yoksa?!” diye öfke ve şaşkınlıktan küçük dillerini yutuyorlar :)

***

“Demokratik cumhuriyet” tartışmalarına katkı olsun diye yakın tarihten günümüze cumhuriyetin “öteki” gerçeklerini ortaya koyan yazılar yazmayı planlamıştım. Ara verdim.

Zira bir görüşe karşı dile getireceği düşünsel değeri bulunan herhangi bir derli toplu görüşü olmayan, mesnetsiz sloganlarının da iş görmediği durumlarda küfür, hakaret, bazen hızını alamayıp tehdit yoluna başvuran “çağdaş”, “ilerici”, ve hatta “komünist” kisveli kazmalar çok kızdılar!

Onlar çok kızınca ben de haliyle üzüldüm. Nahlet gelsin bendeki bu insan sevgisine :)

Biraz kendilerine gelsinler, devam edeceğim elbet. Üzüntü, iyi niyet tamam da, nereye kadar…

Bu enteresan, belirsiz ve çalışmayan kafaları karışık kişilerle kazara siyaset konuşmaya kalkarsanız ve hele ki adınız benim gibi “Eski Taraf yazarı, yetmez ama evetçiye” çıkmış biriyseniz, yandığınız resmidir!

“Kürt sorunu” diyorsun “Sen eskiden Taraf’ta yazıyordun de mi?” diyor. (Ben eskiden Gündem’de de yazıyordum? Daha eskiye de gidelim istersen?)

“Barış” diyorsun, “Fötöcülerin TV’lerine çıkıyordun sen!” diyor. (Bir ara tartışma programlarına çok davet ediliyordum, çıkmadığım TV kanalı kalmadı herhalde. Hangi kanal kiminse kimin, bana ne? Görüşlerimi her meşru zeminde çıkar savunurum!)

“Demokrasi” diyorsun, “Sen eskiden töröröymüşsün! Hala bölücü törörörizsin! Devlet uyuyor muuu?” diyor. (Çok şükür utanç duyacağım bir geçmişim yok! Ayrıca töröriz senin babandır!)

“Ne alakası var?” diyorsun, “Hep sizin yüzünüzden!” diyor. (Süzme salak, aynaya baksa görecek belki…)

Hiçbir yazımı, hiçbir kitabımı okumamış ama oradan buradan olumsuz ne duymuşsa, zerre araştırma, düşünme gereği de duymadan yaftalamayı tercih ediyor. Yaftalamak daha kolay; ne gerek var, kafanı çalıştıracaksın, beynini yoracaksın…

Herkesin görüşüne saygım var; ama aynı saygıyı ben de beklerim elbette. (Aksi durumda “savunma” hakkım bakidir yani.)

Nitekim, “yobaz” olmayan Kemalist okurlarım da var ve gayet seviyeli tartışmalarımız da oluyor. Bunlardan bazıları, yazı ve kitaplarımdan çok yararlandıklarını söyleyip teşekkür de etmişlerdir bana. Ben de bazı “sivri” denilebilecek üslup ve söylemlerimi, bu okurlarım sayesinde düzeltme gereği duymuşumdur…

Hem öyle, hem böyle, hem şöyle olanlara eskiden kızıyordum, ama artık kızmak değil de, acıyorum. Laf aramızda ağızlarını bozmadıkları müddetçe gülüyorum bir de. Ne de olsa türünün son örneği dinozor gibiler. Onlar da olacak ki arada kendimizi test edelim…

***

Unutmuyoruz… O gün bugündür her eylül, 12 Eylül’dür bize… İşkencehanelerde, zındanlarda, idam sehpalarında, ölüm oruçlarında en önde ve en genç gidenlerimizin anısına saygıyla, faşist cuntaya lanetle…

11 Eylül 2026

https://munzurpress.com/konu/cafer-solgun/hem-oyle-hem-boyle-hem-soyle/ 



Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ahhh... Melik

Tam adı,  (Şeyh) Melik Mansur Arsakay idi. Meksikalı isimleri böyle uzun olur galiba. Adıyla ilgili esprilerimize katlanırdı. Amedliydi. Zaza idi. Yaşam dolu idi. En zor zamanlarda dahi, neşesini korur, “Ma deza, gülmeyince geçiyor mu yani, hiç değilse gülelim” derdi... _______________________________________________ Kürtler, dünyanın neresinde olursa olsun, Newroz günlerinde, ölüm kalım ciddiyetinde bir müşkülatları yoksa, kolayca tarif edilemeyecek bir coşkuyla Newrozu kutlarlar. Dünyanın neresinde olursa olsun, evet, birkaç kişi de olsalar, bir araya gelir, mümkünse ateş yakar, üstünden atlar, Newroz coşkusunu yansıtan klamlar, stranlar eşliğinde gowende dururlar. Dünyanın herhangi bir köşesinde veya dağda ya da “içeride.” Ama ben 2026 Newrozunda herhangi bir mitinge, Newroz etkinliğine katılmadım. Newroz coşkusundan eser yoktu bende... Çünkü “mazeretim” vardı. Melik hastaydı. Yoğun bakımdaydı. Diyarbakır’dan arayıp kötü haberi veren arkadaşım, “Biliyorum çok severdin Melik’i, o...

Hâlâ yaşıyor ve katlanıyorsak...

Bazı yazılar zamana dayanıklı yazılardır. Aşağıda okuyacağınız yazı, onlardan biri. "Yeni yıl" yazısı niyetine... ------- Sağlık, huzur, mutluluk, barış tamam da şöyle bir yoklayın hafızanızı, yeni yıldan adalet dilemek çoğumuzun aklının ucundan dahi geçmezdi Her yeni yılda insanlar birbirlerine iyi dileklerde bulunurlar. Güzel bir gelenektir. Kötü bir yıl da geçirmiş olsanız, kişi olarak veya ülke olarak (mesela geçen yıl bir deprem felaketiyle gölgelenmişti yeni yıl umutları), neticede yeni bir yıldır ve umutlarınız, beklentileriniz, dilek ve temennileriniz vardır. Kuşkusuz; umutlu olmak, yeni bir yıla umutlarınızı canlandırarak başlamak, güzel, anlamlı bir gelenek olduğu kadar insanidir de. Ama işte yıl dediğimiz zamanı takvimlendirirken geliştirdiğimiz, kullandığımız bir zaman ölçüm birimi; gün, hafta, ay gibi… Zamanın kendi başına herhangi bir umut veya dileği, beklentiyi gerçekleştirme kudreti yok. Tabii ki biliriz bunu. O umut, dilek veya beklentileri gerçekleştirmenin...

"Murat öldü Cafer"

“Murat çok hasta” diye haber vermişti Fatma. İki gün geçmeden, olsun, yine de gideyim hastaneye, belki bir mucize olur diye düşünürken, “Murat öldü Cafer” haberi geldi bu kez... Önce “Murat çok hasta, hastanede” haberini aldım. Nesi var ki? Kanser... “Ne kanseri?” bile diyemedim. Alacağım cevaptan korktum. En kötüsü olmasından.  En kötüsüymüş... Hangi hastanede? Geleyim, göreyim, moral olur, iyi gelir belki, ne bileyim. “Gelsen de göremezsin ki. Yoğun bakımda. Entübe edildi. Belki bir mucize olur diye bekliyoruz işte.” Bir mucize olur belki. Bir mucize olsa. Bir mucize olsun... Daha çok genç yahu! Ölecek değil ya!  Öldü... “Murat çok hasta” diye haber vermişti Fatma. İki gün geçmeden, olsun, yine de gideyim hastaneye, belki bir mucize olur diye düşünürken, “Murat öldü Cafer” haberi geldi bu kez... İnsan evladı tuhaf bir varlık. Telefon ekranındaki “Murat öldü Cafer” mesajına bir süre bakakaldım öylece. Nasıl olduysa, bir üzüntü emojisi ile yanıt vermeyi akıl edebildim. Bir şey...