Ana içeriğe atla

Kayıtlar

'Dersim bize ziyarettir'

Yaz veya kış, her fırsat, zaman bulduğumda soluğu Dersim'de alırım. Gidemediğim zaman aralıkları uzayınca, burnumda tüter memleket. Kendimi eksik hissederim. Yapmam, yerine getirmem gereken çok önemli bir işi yapmayı erteliyormuşum gibi bir rahatsızlık duygusu çöreklenir içime. Gidene kadar da bu rahatsızlık duygusu eşlik eder hayatıma. Bilen bilir, Elazığ'da da bir "Dersim" vardır. Elazığ'ın bazı mahallelerine yerleşmişlerdir vakt-i zamanında ve kalmışlardır orada. Bilmeden o mahallelere adımını atan biri bunu insanların, özellikle de kadınlarımızın giyimlerinden, dillerinden anlayabilir hemen. Ve bir de sokakların bakımsızlığından, hala var olan kerpiç tuğlalı evlerden, akşamla birlikte şehrin merkezinin tersine karanlığa gömülüyor oluşundan... Kızımı ilk 2013 yılında, henüz 2 yaşındayken götürmüştüm Dersim'e. Toprak, ağaçlar, ormanlar, sular, Munzur... acaba nasıl karşılayacaktı Dersim'i merakı içindeydim. Dersim'i, Munzur'u çok sevdi. Munz...

İlahi TKP :)

Sosyal medyada TKP ile ilgili çoğu mizahi bazı paylaşımlarım hayli ilgi gördü. Özellikle de TKP'li "yoldaşlar" çok ilgi (!) gösterdiler. Çoğu zaman yaptığım gibi gülüp geçebilirdim tabii, onunla bununla atışmak boş adam işi. Ben, naçizane, boş zamanlarımı kitap okuyarak ya da yazarak değerlendirmeyi tercih ediyorum oysa. Fakat, yiğidi öldür hakkını yeme misali, tepkilerini üslubuyla belirtenler de oldu, o yüzden yanıt vermem gerektiğini düşündüm. Aynı şekilde sosyal medyadan yanıt verebilirdim ama toplu bir yanıt zamandan tasarruf olacak galiba. Şimdi bütün ciddiyetimi toplayıp anlatayım meramımı... -TKP'nin yakın geçmişini bilirim; özellikle 70'li yıllar halini ve 80'lerde hapishanelerdeki hallerini... 70'li yıllar pratiğinin özeti, tarihinden devraldığı mirası sürdürerek CHP kuyrukçuluğu yapmak, "Maocular" ile itişip kakışmak, kendi dışındaki sol grupları "Maocu faşist, goşist" şeklinde tasnif ederek yegane "komünist"...

"Mesaj alınmıştır!"

Yerel seçimler oldu, bitti. Ama bu seçimler, adı üzerinde "yerel seçimler" olmasına rağmen bugüne kadarki en "siyasi" seçimler olarak yaşandı. "Siyasi" demekten kastım, yerel yönetimlere aday olan kişilerin ve partilerinin yaşadığımız kentlerdeki, beldelerdeki sorunlara ilişkin çözüm projelerinden, vaatlerinden ziyade seçimlere adeta bir "varlık-yokluk" anlamı atfetmeleri idi. Nitekim AkParti-MHP ittifakı seçimleri bir "beka sorunu" olarak nitelendirdiler. Buna karşılık CHP ve İyiParti ise özellikle büyükşehirleri almaya kilitlendiler, "beka" demediler belki ama hedeflerine ulaşmayı bir tür "kurtuluş" olarak lanse ettiler. İki taraf açısından da seçimler "yerel" seçim olmanın ötesinde bir anlam ifade ediyordu. Velhasıl uzun zamandır yaşadığımız "kutuplaşma" sorununu ve durumunun sahnesi oldu yerel seçimler. HDP de bu tabloya ülkenin batısında aday çıkarmayıp CHP -ve bazı yerlerde İyiParti ve S...

Seçim varmış...

"Seçim varmış" derken, tesadüfen haberim oldu manasında değil elbette. Bu kadar gürültülü patırtılı bir seçim atmosferi olacak da sizin seçimden haberiniz olmayacak; kuşkusuz mümkün değil. Bu arada ara sıra yüksek sesle kendi kendimize tekrarlamakta yarar var sanırım; bu seçimler, yerel seçimler...   "Niye gündeme dair yazmıyorsun?" diye bazen soran okurlarıma gelsin bu yazı :) İşte gayet siyasi ve de gündeme dair bir yazı. 31 Mart yerel seçimleri ile ilgili bazı notlar... "Aşkım, sevdam, sevgilim" muhabbeti? Dört bir yanda bilboardlarda, otobüs duraklarında, caddelere asılan pankartlarda filan rastladığınız seçim sloganları içerisinde dikkatinizi çeken oldu mu? Bazı seçim sloganlarında yönetmeye talip olduğu şehir ve belde için "aşkım, sevdam, sevgilim" deniyor. Belli ki yönetmeye talip olduğu şehri sevdiğini anlatmaya çalışıyor bu sayın adaylar ama bunu, bu şekilde "direkt" ifade etmek başka çağrışımlar yapıyor. Ben de insanl...

Newroz deyince...

Newroz, doğanın dirilişine tanıklığımızın sembolleştiği gündür. Bir "yeniden başlamak" heyecanı, umudu, sevincidir. Yenilenmeye, arınmaya, kardeşliğe davettir. Savaşa, kavgaya, ölüme değil, yaşama ve barışa dairdir. Bu yüzden bayramdır... Kutlu olsun. Piroz be. Newroz'u anlamlandıran efsaneyi bilmeyen yoktur herhalde; yine de kısaca hatırlatmış olayım. Efsaneye göre Ortadoğu'da güçlü bir imparatorluk olan Asur'un Dehak adında, hükmü altındaki halklara kan kusturan zalim bir kralı varmış. Bir gün omuzlarında kendisine korkunç acı veren yaralar çıkmış. Dört bir yandan getirdiği namlı hekimler, büyücüler Dehak'ın yaralarını tedavi edememişler. Bir gün uğursuz bir büyücü bu yaraları tedavi etmek ve acılarının dinmesi için yaralarının üzerine bebek kalbi koyması gerektiğini söylemiş. Zalim Dehak askerleri her gün öldürdükleri bebeklerin kalplerini getirmişler ona; ağrıları gerçekten de diner gibi oluyormuş. İnsanlar Dehak'ın bu zalimliği karşısında çaresiz...

Marifet ve erdem dediğin...

Hayat işte… Akıp gidiyor bir şekilde… Beraberinde birikmiş ve biriken hasretler, umutlar ile. Hasretlerin, umutların, yapamadıkların ve yapmak istediklerin bir şekilde akıp giden hayatla birlikte omuzlarında, yüreğinde, ne yalan demeli, her geçen gün daha da ağırlaşıyor. Ve ne yalan demeli, onları taşımak için ihtiyacın olan güç her geçen gün daha da artmıyor, azalıyor, zayıflıyor; yoruluyorsun… Yoruluyorsun… Yorgunluk hissi, gözlerine, bakışlarına yer etmiş hüzünle kol kola ruhunu teslim almışsa, yapamadıkların ve yapmak istediklerin, birer aşılmaz dağ misali büyüyor önünde uzanan yol üzerinde. Ve o yoldur hayat sonuçta, yürümek gerektirir; aslolan yürümektir denir hani. Aslolan yürümektir, yaşamak yani; yani anlam katmak varlığına veya varlığınla anlamlı kılmak yaşamayı… Yoksa, yaşamak dediğin nedir ki? Bir farkın olmalı ömrünce bütün çabası beslenmek, üremek ve barınmak olan herhangi bir canlıdan… “Dayan dizlerim…” diye olmadık sınavlarını hayatın göğüslemiş olabilirsin. Ama...

Turan Aktaş

Eşi, "Umutluyuz işte" demişti en son. Tabii ki umutluyuz diye düşünmüştüm, gencecik delikanlı yahu, yenecek bu illeti elbet... Olmadı. Bu konuşmanın üzerinden birkaç gün geçti geçmedi, bir ortak arkadaşımız verdi kötü haberi; "Turan'ı kaybettik." Dondum kaldım. Donup kalıyor insan. Kanser olduğunu öğrendiğimde de donup kalmıştım. Ama sonra "Yeneceksin elbet" demiştim. Gencecik delikanlısın yahu... Ölecek değildi ya... Öldü... İnsan bu tür kötü haberler aldığında donup kalıyor, şok oluyor, üzülüyor ve hemen sonrasında "Bu işte bir yanlış var" duygusuyla duyduğu haberi tuhaf ve insani bir refleksle yalanlama arayışına giriyor. "Ne ölmesi? Daha çok genç..." Ben de öyle yaptım. Kendime gelir gibi olduğumda hemen ulaşabildiğim bir yakınını aradım. Sesi yorgun ve üzgündü. Haber, doğruydu; "Turan'ı kaybettik..." Gençti daha, 30 yaşında. Daha genç sanıyordum ben. Yeni evlenmişti. Fransa'ya yerleşmişlerdi ya ...