Ana içeriğe atla

Kayıtlar

Sahici ve işleyen bir demokrasi için...

Sedat Peker videoları, tweetleri ve bu videolarda gündeme getirdiği iddialar iktidar partisi ne kadar görmezden, duymazdan gelerek gündemden düşürmek istese de insanların dilinde. AKP’nin “cevap vermezsen, konuşmazsan, muhatap almazsan gündem de olmaz” şeklinde özetlenebilecek “sessiz kal” taktiği benimsediği görülüyor. Buna yargının iddialarla ilgili soruşturma başlatmaktan uzak durmasını da eklemek gerekir.  Sessiz kalınca… Peki böyle olunca ne oluyor?  Peker’in iddiaları gündemden mi düşüyor? İddiaların hedefindeki Süleyman Soylu’nun itibarı korunmuş mu oluyor? Binali Yıldırım’ın oğlu Erkam Yıldırım’ın Venezuela’ya neden gittiğine dair uyanan merak tatmin mi ediliyor? Peker’in “kibrit kutusuna koyacağım onları” dediği, Fatih Altaylı’nın deyişiyle “işlerini sınıf atlama tahtası” olarak kullanan gazetecilerin inandırıcılıklarına halel gelmemiş mi oluyor? Mafyacılarla al takke ver külah ilişkiler içerisindeki iş insanları “sıkıntı yok” diye gevşiyorlar mı? Adları “faili meçhul...

Bir takım tuhaf işler...

 Helallik istiyorsunuz ama… Gün içerisinde sokağa çıkma kısıtlaması kaldırıldı. Otobüsler, minibüsler, metrobüsler, metrolar, velhasıl toplu taşıma araçları “olağan” seferlerine başladı. Şehirler arası yolculuk serbest bırakıldı. Kısıtlama öncesi sanki tatil ilan edilmiş gibi büyük şehirlerden tatil beldelerine, memleketlerine, köylerine giden vatandaşlar dönüş yolunda. Havalar da ısındı, vatandaşlar boş vakitlerini parklarda, bahçelerde değerlendirmeye çalışıyor. AVM’ler de açıldı. Ama kafeler, restoranlar, yeme içme mekanları kapalı. “Gel-al” ve paket servis usulü çalışmaya devam edecekler… Telefondaki mütevazı bir kafe-restoran işletmecisi arkadaşım, İçişleri Bakanlığı’nın 16 Mayıs genelgesindeki “önlemleri” hatırlattıktan sonra sordu; “Nedir bu işin sebeb-i hikmeti? Sen anladıysan bana da anlat.” Sonra cevabımı beklemeden (zaten ne cevap verebilirdim ki?) devam etti: “Açık hava kısımlarında hizmet verin deseler anlarım, kapasitenizin yarısı kadar müşteri kabul edeceksiniz desel...

Öylesine bir gündü, hayat devam ediyordu…

Sabah erken kalktım, 7’yi çeyrek geçe. Ne olur ne olmaz diye telefonumun alarmını kurmuştum ama alarm ötmeden uyandım. İyi uyuyamadım gece zaten. Dişçiye gidiyorum heyecanı. Mahpusluk zamanlarının en doğrudan tahribatı, boynumun yanı sıra dişlerim üzerinde oldu. Pandemi nedeniyle erteleyip duruyordum ama ufukta “normale” döneceğimiz bir zaman dilimi görünmüyor. Baktırmam lazım. Diş tedavisi, malum, pahalı. Bakalım ne yapacağım… Kahvaltı niyetine ayaküstü birşeyler atıştırdıktan sonra çıktım. Yolum uzun. Geç kalmayayım. Caddede bineceğim otobüsü görünce ışıklarda durağa doğru küçük çaplı bir koşu yaptım. Otobüse yetiştim. Tenhaydı otobüs. İneceğim durağa daha var diye alışkanlıkla telefonumdan sosyal medyaya bakayım dedim. Nicedir facebookta ölüm haberleri paylaşılıyor. Telefon elimde kalakaldım. Zeynep. Zeynep Yıldırım… Bir süredir covid tedavisi görüyordu. Entübe edilmişti. Dün gece yaşamını kaybetmiş. Haydar da yoğun bakımda… Çok üzüldüm. Armutlu Pirsultan Cemevi Başkanıydı. Yeni çık...

Bildiri, muhtıra, duyuru ya da her ne ise…

Emekli amirallerin gecenin bir yarısı yayınladıkları “bildiri”, “muhtıra”, kendi ifadelerine göre “duyuru” ya da adı her ne ise, bir haftadır memleketin gündemi oldu. Sürpriz mi? Bence hayır. “Sürpriz” veya şaşırtıcı olan bu “duyurunun” duyulmasının ardından ne şekilde “gündem” olacağının öngörülmemiş olması…  Emekli amiraller “bildiri” değil “duyuru” demişler ifadelerinde, “öyle olsun” diyerek ben de “duyuru” diyeyim. Bu kavramların Türkçe mealinin birbirinden çok da farklı olmadığını kaydederek… Duyurunun duyulmasının ardından sosyal medya üzerinden tepkisini “Bu da ne böyle?” şeklinde belirtenlerden biriydim. Her “duyuruya” tepki vermek gibi bir adetim, hassasiyetim yok ama bu tip durumlarda tarafını belli etmenin de gerekli olduğunu düşünürüm.  Bunun üzerine bazı okur ve takipçilerimden, “İyi ama orada darbe çağrısı, iması filan yoktu ki? Amiraller Montrö Anlaşması için görüşlerini açıklayamazlar mı? Düşünce ve ifade özgürlüğü yok mu onlar için?” şeklinde eleştirel tepkile...

Metris, Huma Kuşu, Kani…

 7.5 yılın ardından 4 Ağustos 1987 günü tahliye oldum Metris’ten. Kaldığım birkaç semt dışında doğru dürüst tanımıyordum İstanbul’u. Tanıyacak, yaşayacak fırsatım, şansım, zamanım olmamıştı ki hiç.  “Nerede kalmıştık?” dercesine bir ruh hali içindeydim ya, hiçbir şey eskisi gibi değildi ve olmayacaktı da. Kısa sürede anladım bunu. Nasıl anlamayasın ki, memleketin üzerinden 12 Eylül geçmişti. Hükmü hala da sürüyordu 12 Eylül’ün. Bu, mesela senin gibi mahpusa düşmemiş, işkence eziyet görmemiş, her nasılsa “dışarıda” kalmış, okulu bitirmiş, iş güç sahibi olmuş bir “eski” arkadaşını gördüğünde dank ediyordu kafana. Ya da hapiste fazla kalmamış, çıktıktan sonra işine gücüne dönmüş bir “eski” arkadaşınla karşılaştığında. Korkuyorlardı… Ne olur ne olmaz havası içindeydiler… Böyleleri için bir “devir” bitmişti ve beraberinde o devrin arkadaşlıkları da…  İnsanların üzerine çöreklenmiş 12 Eylül korkusu biraz dağılmaya yüz tutunca, bu tür “eski” arkadaşlarına selam verirken bile “bi...

‘13 kişi öldü diye…’

 Gare operasyonunun ardından televizyon kanallarındaki tartışma programlarının gözde mevzusu, bu tip durumlarda hep olduğu gibi, “PKK’yi bitirmek” idi. Her türlü sorun ve gündemin “uzmanı” olmakla görevli tartışmacılar, Suriye ve Irak’ta PKK’nin işini bitirmenin taktik ve stratejik yol ve yöntemleri üzerine uzmanlıklarını (!) konuşturdular. Bir süredir bu tür tartışma programlarının aranan ismi Doğu Perinçek bunlardan biriydi ve Perinçek, “Ulusal yas ilan edilse…” şeklinde dile getirilen bir görüşe, “13 kişi öldü diye ulusal yas olmaz” dedi (16 Şubat 2021, Habertürk). Bunu söylemesi değil ama gülerek söylemesi dikkat çekiciydi. “Siz ne anlarsınız savaştan, askeri mevzulardan, asker, polis bu, ölmeleri kadar doğal bir şey olabilir mi?” dercesine… Bu konuda konuşmak iktidar partisinin estirdiği korku rüzgarları nedeniyle kolay değil. Hemen “terör” ile damgalanmak ve kapına polisin dayanması riski var. HDP milletvekilleri Ömer Faruk Gergerlioğlu ve Hüda Kaya’nın “Keşke ölmeselerdi…” m...

Asıl sınav...

 2020 yılı dünya çapında “unutulmaz” izler bırakarak tarih oldu. Malum; covid-19 salgını yaşam alışkanlıklarımızı alt üst etti. Ekonomik ve toplumsal yaşamı sarstı. Hayattan kendi koşulları içerisinde farklı beklentileri olan insanları sözcüğün en genel ve geniş manasında bir “hayatta kalma” noktasına sürükledi. Bu küresel krizin yol açtığı sorun ve sarsıntıların etkisi, belli ki, uzun süre daha gündemimizde olmaya devam edecek.  Neredeyse bir yıldır maske, mesafe, hijyen kurallarıyla yaşamaya davet edilen, mümkünse evlerinden hiç çıkmamaları istenen insanların “umudu” aşının bulunması idi ve nihayet, daha önce yaşanmış benzer salgınlarda görülmemiş türden bir hızla dünyanın farklı ülkelerinde yürütülen çalışmalar sonuç verdi, aşı bulundu. Henüz soru işaretleri tümüyle cevabını bulamamış olsa da ülkemizde de Çin aşısının uygulanması için gün sayılıyor. Bilim insanları soru işaretlerine karşın yine de aşı olmak gereğine vurgu yapıyorlar.  Covid’e karşı aşı geliştirildi ama...